stomik@stomik.com   

 
  Zakres świadczeń
  Gabinet
  Cennik
  Pediatra radzi
  Problemy z jedzeniem u dzieci
  Alergia u dzieci - metody zapobiegania
  Szkodliwy wpływ palenia tytoniu na organizm ludzki
  Ostre zatrucia u dzieci
  Wypadki i urazy u dzieci
  Gdy dziecko moczy się...
  Szpital dla dziecka jest "nieszczęściem psychicznym"
  Gorączka ... nie taka straszna
  Rok przy piersi
  Ostre infekcje górnych dróg oddechowych u dzieci
  Jak chronić dziecko przed infekcją dróg oddechowych
  Niedokrwistość z niedoboru żelaza u dzieci
  Dlaczego niektóre dzieci tak często chorują
  Te okropne bóle brzucha
  Słońce jest gorzką miłością...
  Grypa i jej zapobieganie
  Zapalenia płuc u dzieci
  Odpowiedzialnie z antybiotykami
  Choroby przenoszone przez kleszcze w naszym kraju
  Zaburzenia snu u dzieci
  Problem higieny psychicznej uczniów
  Zespół nagłej śmierci niemowląt
  Badanie piersi
  Badania genetyczne
  Badania prenatalne
  Komórki macierzyste
  Zespół antyfosfolipidowy
  Rekomendacje PTG
  Szkolenie
  Zapytaj ginekologa
  Linki
  Privat

 

Gdy dziecko moczy się

      Moczenie mimowolne (enuresis) polega na bezwiednym, powtarzającym się oddawaniu moczu u dzieci powyżej czwartego roku życia, kiedy to świadome kontrolowanie oddawania moczu powinno być już utrwalone i w pełni opanowane. Utrzymujące się moczenie powyżej czwartego roku życia może być dzienne lub nocne, albo dzienne i nocne, a także może, choć nie musi być skojarzone z mimowolnym oddawaniem kału. Moczenie mimowolne może utrzymywać się nieprzerwanie od okresu niemowlęcego (moczenie pierwotne), a w wielu przypadkach pojawia się w rok lub po kilku latach sprawnego działania ośrodków świadomej kontroli oddawania moczu (moczenie wtórne). Dzienne moczenie się charakteryzuje stałe „popuszczanie" w ciągu dnia, wykraczające poza sporadyczne incydenty, spowodowane strachem lub chwilowym „zapomnieniem" w czasie zaaferowania.

      Wpływ na moczenie się w ciągu dnia może mieć nieśmiałość, wstrzymująca dziecko przed poproszeniem o pozwolenie udania się do toalety (np. na lekcji w szkole), obawa przed nieznanymi ubikacjami, tendencje negatywistyczne lub przewlekły stan lękowy.

      Natomiast dzieci z nocnym moczeniem się, wydają się doznawać większą aniżeli inne, nagłość w odpowiedzi na wypełnienie się pęcherza w nocy i jest to objaw, który może przedstawić niezdolność osiągnięcia uwarunkowanej kontroli nad oddawaniem moczu w nocy.
Przyczyn moczenia nocnego może być wiele: 

  • opóźnienie rozwojowe w kontroli zwieraczy pęcherza 
  • zaburzenia psychonerwicowe 
  • zaburzenia w rozładowaniu napięć itp. 
  • zaburzenia układu moczowego 
  • wady układu moczowego np. odpływ pęcherzowo-moczowodowy i inne.

      Większość rodziców nie może pogodzić się z faktem, że ich dziecko moczy się w nocy, w związku z tym postępowanie ich jest różne, nie zawsze właściwe.
      Jedni traktują sprawę wstydliwie i nie zgłaszają się do lekarza celem ustalenia przyczyny i podjęcia właściwego leczenia, inni rodzice apelują do dziecka; są i tacy, którzy proszą, grożą, opowiadają o tej przypadłości rodzinie i znajomym. Taką postawą wyrządzają dziecku krzywdę. Przeciwnie, dziecku powinno się dodawać otuchy, a nie karcić, gdyż jeśli pierwotną przyczyną moczenia się nie była nerwica, to napięta atmosfera w domu może ją u niego wywołać. Warto wiedzieć, że moczenie nocne w 70 % jest skłonnością rodzinną. Rodzice powinni dowiedzieć się od swoich rodziców czy oni także moczyli się w nocy.

      Doświadczenie uczy, że z moczenia nocnego wyrasta się, pod warunkiem, że u podłoża moczenia nocnego nie ma czynników natury organicznej lub anatomicznej, a będą to zaburzenia czynnościowe lub psychogenne. Dlatego też nie należy lekceważyć tego objawu, ani stresować dziecka groźbami, czy pochopnie wkraczać z leczeniem farmakologicznym, lecz udać się do lekarza celem wykluczenia takich schorzeń jak: 

  • zakażenia lub wady układu moczowego 
  • przewlekłej niewydolności nerek (etap od utajonej po niewyrównaną) 
  • przewlekłej choroby nerek, przebiegającej bez niewydolności nerek 
  • cukrzycy, moczówki i innych.

      Zawsze należy podać lekarzowi dokładny wywiad dotyczący rodziny, atmosfery domowej, w przedszkolu i szkole, przebyte choroby itp.
      Należy również rozważyć czy u dziecka po czwartym roku życia, moczącego się w nocy nie doszło do utrwalenia patologicznego nawyku moczenia, pogłębionego błędami wychowawczymi.
Metoda postępowania leczniczego będzie uzależniona od ustalonego rozpoznania przez lekarza, który na pewno nim rozpocznie leczenie, zleci wykonanie wielu badań, głównie w kierunku wykluczenia schorzeń w układzie moczowodowym.

Zdzisław Makowski
lekarz, specjalista chorób dziecięcych